مصطفی صادق از یک خانواده مرفه شاه عبدالعظیمی بود. به همین خاطر دوستانش در آمریکا به او لقب “کینگ عبدالعظیمی” داده بودند. در سال۱۹۶۷ برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و از سال ۱۹۷۰ به یکی از فعالین سازمان دانشجویی ایرانی کالیفرنیا بدل شد.

در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۰، او به همراه ۴۰ نفر از اعضای کنفدراسیون در اعتراض به دیکتاتوری رژیم شاه و برای حمایت از مبارزات مردم، کنسولگری ایران در سانفرانسیسکو را اشغال کردند. در کش و قوس همین مبارزات، مصطفی با سازمان انقلابی آشنا و به عضویت آن سازمان در آمد. در آستانه انقلاب به ایران بازگشت و پس از چندی به عضویت حزب رنجبران در آمد.

آنهایی که در جریان مبارزات با او از نزدیک کار کرده بودند، از دوستی و صمیمیت او و نیز از جرأت و جسارتش سخن می­ گویند. او با یکی از رفقای حزب­ اش با اتوموبیل از تبریز به تهران می­ آمد، همراه او می­ گوید:

در بین راه مصطفی گفت که برادرش در زندان گوهردشت زندانی است و فرصت مناسبی است که در سر راه از او دیداری کنیم. باورم نمی­ شد که این حرف را جدی می­ گوید، ما از نظر امنیتی در موقعیت بدی بودیم. به هرحال به گوهردشت رفتیم و تقاضای ملاقات کردیم. نگهبانان به او گفتند که روز پنجشنبه، اجازه ملاقات در کار نیست و باید هفته دیگر بیایید.

مصطفی صادق چندی بعد از این واقعه دستگیر شد. کسانی که او را در زندان دیده بودند، از مقاومت­اش در برابر بازجوها و شکنجه­ گران صحبت می­ کنند. و بالاخره او را همراه با شماری دیگر از رندانیان تیرباران کردند.

دوران کودکى خرم­شاد حق پسند در محیط کوچک منجیل گذشت. وی براى تحصیل در دبیرستان به تهران و بعد از گرفتن دیپلم به ایتالیا رفت و در رشته پزشکى دانشگاه رم شروع به تحصیل کرد. همانجا بود که با افکار کمونیستى آشنا شد. ابتدا به کنفدراسیون و سپس به سازمان انقلابى پیوست. در آستانه انقلاب به ایران بازگشت و به بخش کارگرى سازمان پیوست و در یک کارخانه مشغول به کار شد.

با تشکیل حزب رنجبران به عضویت حزب درآمد و در بخش نظامى حزب فعالیت مى­ کرد.

در آخرین مراحل فعالیت­ هاى حزب در ایران، او در دبیرخانه حزب کار می کرد. وظیفه اصلى او نقل و انتقال اعضاى حزب به مناطق امن، پنهان ساختن آنان و یا تدارک انتقال آنان به کردستان یا خارج از کشور بود.

خرم در اواخر بهار ١٣۶١ در نقده دستگیر شد و مدت سه سال در زندان اوین تحت شکنجه قرار گرفت. خرم در پاییز سال ١٣۶۴ در اوین اعدام شد.

بهمن در سال ۱۳۲۴ در شهر کُرد، در چهار محال بختیاری متولد شد. تحصیلات دبستانی را در شهر کُرد و دبیرستان را در اصفهان گذراند. از سال ۱۳۴۱ در دانشگاه تهران به تحصیل در رشته پزشکی پرداخت و به علت فعالیت سیاسی در سال ۱۳۴۳ از دانشگاه اخراج شد. او اجباراً برای ادامه تحصیل راهی ترکیه گشت. اما آنجا نیز به علت فعالیت سیاسی از طرف پلیس تحت فشار قرار گرفت و در سال ۱۹۶۸ به ایتالیا رفت و آنجا به صفوف کنفدراسیون و هم­زمان به سازمان انقلابی حزب توده ایران پیوست.

او در اوایل سال ۱۳۵۸، با فراخوان سازمان انقلابی به ایران رفت. پس از تشکیل حزب رنجبران در همان سال به عضویت آن حزب در آمد. بهمن در سال ۱۳۶۰ در اصفهان به وسیله شخصی به نام قیصرآقا دره­ شوری که عامل مخفی رژیم در اردوی خان­ های قشقایی بود شناسایی و دستگیر و همانجا اعدام شد.

بهنام رودگرمی (باقر) از فعالین کنفدراسیون دانشجوئی در آمریکا در سال­ های قبل از انقلاب بود. پس از بازگشت به ایران از فعالین بخش کارگری در تهران بود.

 بهنام اولین شهید سربداران بود که در جریان درگیری نظامی ۱۸ آبان ۱۳۶۰ جان باخت.

غلامعباس درخشان (مراد) از فرزندان پرولترهای شرکت نفت در آبادان بود. در سال ۱۳۵۵ برای آشنائی با کنفدراسیون دانشجویان ایرانی در خارج از کشور به آمریکا رفت. او خیلی زود یکی از فعالین اتحادیه کمونیست­های ایران شد و جزء اولین رفقائی بود که قبل از انقلاب ۵۷ به ایران بازگشت و مسئولیت سازماندهی رفقای جنوب را بر عهده گرفت. او پس از انقلاب به کردستان رفت. مسئولیت­های مهم و گوناگونی در «تشکیلات پیشمرگه زحمتکشان» (تشکیلات مسلح اتحادیه در کردستان) بر عهده گرفت. قبل از طرح قیام آمل مسئولیت شاخه کردستان اتحادیه را بر عهده داشت.

مراد (عضو کمیته دائم رهبری در سال۱۳۶۰) نقش تعیین­ کننده­ ای در رهبری و تدارک قیام سربداران داشت. مراد در زمان قیام آمل سی ساله بود. او یک روز پس از شکست قیام در شهر آمل توسط دشمن دستگیر و شناسائی شد. مراد در تابستان سال ۶۱ زیر شکنجه جان باخت.

سهیل سهیلى  (یوسف گرسى) در سال­ هاى قبل از انقلاب جزو فعالین کنفراسیون در آمریکا بود. همزمان با انقلاب بهمن ماه سال ١٣۵٧ به ایران برگشت و در انقلاب شرکت نمود. در سال ١٣۵٩ براى دیدن دوره نظامى به کردستان رفت. در قیام سربداران در آمل نقش مهمى داشت و در درگیری­ هاى این قیام جان باخت.